„Nowe myślenie” zapoczątkowane przez Gorbaczowa stanowiło podstawę ideologiczną polityki zagranicznej na pocztaku lat 90. Polegało to na tym, że Zachodnich sąsiadów przestano traktować, jako wrogów a stali się oni politycznymi i ideologicznymi sojusznikami. Stanowiła także ona negację polityki zagranicznej a zwłaszcza jej ideologii, metod i zasad charakterystycznych dla radzieckiej polityki. Wynikiem tego było wycofanie się Rosji z Afganistanu i zaprzestanie wspierania ruchów rewolucyjnych państw w Azji i Afryce. Prawny wyraz partnerstwa strategicznego Rosji i Stanów Zjednoczonych miała stanowić Karta amerykańsko-rosyjskiego partnerstwa i przyjaźni podpisana przez Borysa Jelcyna w dniach 16-18 czerwca 1992 w Stanach Zjednoczonych. Płonne nadzieje na współpracę jednak w rezultacie doprowadziły do osłabienie stosunków między państwami. Powstało mnóstwo nowych zgrzytów m.in. marginalizacja roli Rosji na świecie, Amerykanie natomiast zarzucali powolne tempo reform w Rosji. Na tej podstawie wyrosła teoria atlantycka przedstawiona przez ministra spraw zagranicznych Andrieja Kozyrjewa. Zakładała ona wspólne interesy z USA i Europą, oraz integracja z cywilizacją zachodnią. Zabiegi te miały wzmocnić demokratyczne zmiany w Rosji. Chciał stworzenia dynamicznej gospodarki, po uzyskaniu dostępu do światowych rynków, integracji z globalnym systemem produkcji, handlu i pracy.
Copyright @ 2010 ZSRR